شرح احوالات
جهان های ممکن محمد وحیدی بودن
از بازی هایی که بعد از گوگلی شدن زندگی پیش آمده است، یکی اش هم همین گوگل آلرت است که هر کلمه ای را به اش بدهی، هر از گاه می گردد و هر جای عالم یکی به کارش برده باشد، برایت ای میل می کند. من هم لابد مثل خیلی های دیگر کنار نام یک دوجین چیزها و کسانی که برایم مهم اند یا دوستشان دارم، نام خودم را هم داده ام و این گوگل آلرت می گردد و محمد وحیدی را هر جای وب کسی نوشته باشدش، یا به اش فکر کرده باشد می آورد، می گوید بیا
از این راه افتخار آشنایی با محمد وحیدی های بسیاری را داشته ام. از جمله یکی پوکرباز است. وَوووووه. خدا هدایتش کند البته. یکی که محمد وحیدی اصل است، یعنی درجه ی خلوصش از بقیه بیشتر است ریاضیدانی است به گمانم و البته مایه ی افتخار همه ی محمد وحیدی هاست. یکی دیگر که گمانم زمانی در خراسان دانش آموز خودم بود، الان معاون آموزش و پرورش عمومی سازمان آموزش و پرورش خراسان شمالی است و راه به راه با ایرنا و ایسنا مصاحبه می کند که فلان تعداد مدرسه را میز و صندلی چیدیم اساسی، فلان دسته از امتحان ها را ساماندهی کردیم بنیادین. از سال ها پیش اما، از زمانی که هنوز گوگلی در کار نبود یک محمد وحیدی دیگر را هم می شناختم که حجه الاسلام بود. ماجرا به زمانی بر می گردد که دانش آموزان دخترم در آن مدرسه ی راهنمایی پرت در آن روستای گمشده ی آن دهستان ناکجا، با شرم کتاب احکام بانوانی را برایم آوردند که حسین موسی نیای ناکس گفته بود من نوشته ام. هر چه انکار کردم فایده نکرد، آخرش قبول کردم. آن محمد وحیدی این طور که گوگول آلرت این روزها نشان می دهد الان آیت الله است و کارش از این کارها گذشته است. در بحث تقریب است و از این حرف ها

امروز مصاحبه ی محمد وحیدیِ آموزش و پرورش خراسان شمالی را که با ایرنا می خواندم، به خودم گفتم ببین هر کسی یک چیزی شد آخرش، جز تو که هنوز داری می روی و خیال می کنی و خیال می کنی که می روی و در خیال می کنی می روی